موزه زمان؛ موزه زیبا ولی مهجور پایتخت

آبان ۱۷, ۱۳۹۵

درست است که ساعت شمس‌العماره قدیمی‌ترین ساعت تهران است، ولی اگر به جز آن دلت بخواهد یک عالمه ساعت قدیمی ببینی، مثل ساعت‌های آفتابی، آبی یا مکانیکی یا ساعت‌های جیبی که برای مثال یک زمان در جیب قوام السلطنه بود، باید بروی موزه زمان در خیابان زعفرانیه، نبش چهارراه پرزین بغدادی که معروف‌ترین هتلهای تهران هم مثل هتل استقلال و هتل پارسیان آزادی در نزدیکی‌اش است، جایی که از ساعت‌های آفتابی و شنی گرفته تا ساعت‌های مچی شخصیت‌های سیاسی، در باغی باصفا و پردار و درختی گرد هم آمده.

موزه زمان تاریخ پر فراز و نشیبی را از سر گذرانده . زمانی، حیات موزه جزوی از اراضی باغ فردوس و متعلق به معیرالممالک، داماد ناصرالدین شاه بود و بعد به پسرش دوستعلی خان رسید. دوستعلی خان بیشتر درختان باغ را فروخت تا به عنوان هیزم در کوره‌های تهران استفاده کنند تا اینکه بالاخره در سال ۴۶، حسین خداداد، ناجی باغ  شد و آن را از وارثان خرید. خداداد تصمیم گرفت باغ را به اثری هنری تبدیل کند، بنابراین ساختمان خشتی‌ای را که در ابتدا در آن ساخته بود، خراب کرد و خشت‌ها جایش را به آهن دادند و بعد از آن معماران و گچبرهای ماهر دست به کار ساخت ساختمان شدند و آنقدر هنر به خرج دادند که ساختمانی پر از گچبری، آیینه کاری و کاشی کاری را که تلفیقی از معماری فرنگی و قاجاری است، بنا کردند. باغ و ساختمانی که خداداد بناکرده بود تا سال‌ها درهایش بسته بود تا در سال ۷۸ درهایش دوباره باز شد و مسئولان سازمان موزه‌ها تصمیم گرفتند آن را به موزه زمان تبدیل و ابزارهای زمان را در آن نمایش دهند.

%d9%85%d9%88%d8%b2%d9%87-%d8%b2%d9%85%d8%a7%d9%86-1

موزه زمان دو طبقه دارد و در فضای بازش ماکت ساعت‌های آفتابی، شنی، آبی و سوختی که از روی منابع ساخته شده‌اند، قرار داده شده. طبقه اول به نمایش ساعت‌های مکانیکی اختصاص دارد، ساعت‌هایی مثل ساعت‌های دیواری، ایستاده یا طاقچه‌ای که رجال سیاسی در سفرهایشان به کشورهای دیگر هدیه گرفته بودند یا صبح‌ها با صدای کوکویش از خواب بیدار می‌شدند. ساعت‌هایی که بعضی از آنها متعلق به قرن هجده و برخی دیگر متعلق به قرن بیستم است. در این طبقه اتاقی به اسم اتاق اصفهانی‌ها هم هست که گچبری‌ آن سه سال طول کشیده و برگرفته از اتاق موسیقی کاخ عالی قاپوی اصفهان است. اتاقی که گچبری تابلوی آفرینش و مقرنس‌ گوشه‌های سقف با روکش طلاکاری شده، قشنگی‌هایش را بیشتر هم کرده است. اگر هم دلتان بخواهد ساعت‌های مچی و جیبی سفارشی را ببینید، یعنی آنهایی که زمانی در دست شخصیت‌های سیاسی و مثلا پسر ناصرالدین شاه قاجار بود باید راهی طبقه دوم موزه شوید، جایی که مجموعه‌ای از ساعت‌های پر زرق و برق و ساعت‌هایی مثل ساعت کشتی یا اولین ساعت کارت زنی در ایران که ۸۰ سال پیش در راه آهن، ساعت ورود و خروج کارکنان را نشان می‌داد، در آن وجود دارد.  طبقه دوم جدا از این اتاقی به اسم اتاق تقویم هم دارد که انواع تقویم، معرفی نویسندگان تقویم‌ها، انواع اسطرلاب، تابلو مبدا تقویم و تلسکوپ و ماکت قدیمی‌ترین سند تاریخی ایران یعنی بیستون هم در آن به چشم می‌خورد.

باغ موزه زمان با اینکه ساختمان خوشگل و باغ مصفایی دارد و پر از ساعت‌های دیدنی است، یکی از موزه‌های مهجور پایتخت است.  بر طبق آمارهای سایت موزه زمان در روزهای شلوغ هفته تعداد بازدیدکنندگان موزه به ۲۲نفر می‌رسد و در مواقع دیگر این آمار نصف می‌شود، گرچه خیلی‌ها می‌گویند موزه، همین تعداد بازدیدکننده را هم به مدد مرکز خرید پالادیوم و کافه ریبار واقع در محوطه آن دارد. ریبار در فضای باز موزه است و کافه بازها می‌گویند بهترین صبحانه‌های تهران را می‌توان در آن خورد و جدا از آن چیز کیک، پیتزاها و سالادهایش هم طرفدار زیاد دارد، ولی برای همه اینها باید پول خوبی هم خرج کرد.

آدرس موزه زمان: خیابان ولیعصر، خیابان سرلشگر فلاحی( زعفرانیه)، نبش چهارراه پرزین بغدادی

ساعت‌های بازدید: کل روزهای هفته به جز روزهای تعطیل از ساعت ۳۰ و ۸ صبح تا ۸ شب

 

دسته بندی مطالب:پشت پرده شهر

مطالب مرتبط :

نظری ثبت نشده

ارسال پاسخ